Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris Joan Bassà. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris Joan Bassà. Mostrar tots els missatges

dijous, 30 de març del 2017

2. Sin título

Dice mi nombre, que conocía a mi padre y que yo he matado al suyo, saca un volante enorme de un bolsillo, oímos el despertador, miramos hacia arriba y todo se desvanece.
Cojo el despertador y lo meto debajo de la almohada. Toco a Cristina, está helada, un escalofrío me recorre el pecho, la tapo. En el  aseo me encuentro a Jan haciendo pipí y me pregunta que adónde voy, le contesto que a una ciudad dónde tienes que dar besos a todas las personas que te encuentras por la calle, que cuando quiera iremos juntos. Dice que ni de broma, le acompaño a la cama. Enciendo el móvil, llega algún mensaje. Pongo la cara debajo del grifo, pinchazo en la espalda. Me lavo los dientes, y preparo dos bocadillos, uno más pequeño. Me visto con lo primero que encuentro. Maeva me pregunta la hora y le digo que intente pasárselo bien, que nos vemos por la tarde. Cojo dos libros, los bocadillos y salgo de casa. Me he dejado algo, el móvil, vuelvo a subir.
Llego tarde, no me cambio, solo la chaqueta, realizo la parafernalia de cada día y arranco el camión.
Escucho una grabación del sermón de la montaña, narrada con voz de teleserie mexicana, pero al momento la carretera me absorbe y me olvido del sermón, de la voz mexicana y de mí.
Me molestan mucho los calzoncillos que me he puesto, tanto que tengo que parar. Resulta que me he puesto unas bragas, el tacto es agradable pero son muy incomodas, pienso que si el sábado voy al mercado preguntaré si existen calzoncillos con esta tela, o bragas con esta tela y con forma de calzoncillos. Me las quito, las doblo y las guardo en el bolsillo de la chaqueta.
Se está haciendo de día, empieza a haber más tráfico, paro a repostar y mientras, me tomo un café, sin azúcar. Al salir pido un cigarro y fuego, me lo da un chico muy joven. Me lo fumo a su lado, aspiro con fuerza, saco el humo por la nariz, el tipo se va, lo apuro hasta la boquilla.
Recuerdo que una vez me dije que no pararía más en esta gasolinera, no hay surtidor para camiones y se tarda demasiado en llenar el depósito. Tengo frío, conecto la calefacción. El sermón de la montaña ha acabado y no he entendido nada, apago la radio, escucho el motor.
Un gorrión me esquiva en el último momento, llego a una ciudad. Tengo calor y apago la calefacción. Saludo a la gente con la que me cruzo, a unas con la mano y a otras con la cabeza, la mayoría me devuelven el saludo.
Un matadero, mi destino. Aparco y antes de entrar paso a ver al árbol al que le di el golpe. Tiene mejor color, se lo digo. También le digo que deseo que viva muchos años y que pueda sentir como desaparece el maldito matadero. Que ya volveré a verlo la semana que viene, me voy.
Voy a pedir un cigarro a la gente que está fumando ahí al lado, en el parking del matadero, me dirijo hacia ellas, las saludo, pero no quiero fumar, las vuelvo a saludar y subo al camión.
El hombre que me ha de rellenar los papeles está enfadado, me dice que llego tarde, que la próxima vez tendré que esperar a que acaben de comer. Me agarra los papeles de la mano y se va, refunfuñando algo acerca de los camioneros.
Desparafernalizo lo parafernalizado y espero. Miro el móvil, en Facebook encuentro un enlace para descargar una guía de ecodefensa para sabotear, la descargo, está en inglés, entiendo una palabra de cada tres, hay ilustraciones muy ilustrativas. Los primeros desperdicios caen en el camión. Ojeo uno de los libros que he cogido de casa. Mientras agonizo, William Faulkner. Lleva una dedicatoria muy emotiva de un Jorge a una Mónica, también lleva un marca páginas en la página 88, pienso que a Mónica no le interesó lo que decía Faulkner en Mientras agonizo, o que Jorge nunca le llegó a dar el libro, no sé. Salgo a mirar cómo va la carga, hoy va rápido, mejor. Intento dormir un rato, me duele la espalda, busco algún antiinflamatorio por el camión, sé que no hay, dije que no tomaría más, pero por si acaso. Salgo a dar una vuelta, miro al otro lado de la valla.
Han acabado, pongo los toldos y arranco, voy a buscar los papeles, me los trae otro tipo, le doy las gracias y me voy.
Aparco el camión en el parking del McDonald’s, a modo de pequeño guiño pedagógico, para que disfruten de todo el proceso. Cojo los bocadillos y los libros y voy a la entrada del Carrefour, hoy es martes y como con mi amigo. Está en la puerta, me siento a su lado y dejo el bocadillo pequeño y los dos libros encima de sus cosas. Me empiezo a comer el mío y le digo que ayer me llamaron de otro trabajo de mierda, que mañana iré a una entrevista. El me ofrece su tetra brik de vino blanco, le digo que no, que esta semana he decidido no beber alcohol. Me pide un cigarro y le digo que también he decidido no fumar, también le digo que creo que el árbol al que le di el golpe con el camión vivirá, me dice que ya lo sabía. Me voy.
Arranco el camión y busco algo de música, encuentro a Nina Simone, pongo el volumen al máximo y acompaño en los coros a Nina, a grito pelado.
Más carretera. Paso por delante de mi vertedero favorito y la puerta está abierta, entro. Encuentro unas revistas del año 1978, pero están mojadas y no las puedo disfrutar. Continúo buscando y encuentro unos visores de esos de recuerdo, uno con forma de televisor, recuerdo de Marbella y el otro con forma de botijo, recuerdo de Mallorca, no busco más es tarde. Al subir al camión veo que la rueda está muy gastada, no sé cómo no me había fijado antes.
Continúo con Nina Simone. Tomo una curva demasiado rápido y las cajas se mueven mucho, me asusto, tendré que comprobar los anclajes, al poner los toldos no me he fijado si había mucho líquido, que fallo. Veo a lo lejos una casa muy grande abandonada, no recuerdo haberla visto antes, mañana si tengo tiempo iré.
Cuando me doy cuenta ya se manifiesta el síntoma de la misteriosa erección de las 16:30, hoy acrecentada por la ausencia de calzoncillos. Durante una temporada estuve elaborando teorías sobre tan puntual y caprichosa erección, pero las desestimé todas.
Llego a la planta, le digo a la compañera de la báscula que se me ha hecho tarde, que ya vendré mañana antes para descargar, se ríe y me dice que este viernes hay un concierto, que si voy a ir, le respondo que no creo, que hace mucho tiempo que no voy a ningún concierto y pienso que vaya mierda de respuesta. Le pido que me haga los papeles cómo si hubiera descargado, me los hace, le doy las gracias y me despido, que si no nos vemos, se lo pase muy bien en el concierto.
Dejo el camión medio escondido y voy a cambiarme la chaqueta, no me da tiempo a ducharme. En las duchas hay dos compañeros, me dicen que si voy a tomar unas cervezas con ellos, les digo que no, que tengo prisa, que hasta mañana.
Llego a la escuela tres minutos antes de que salgan Maeva y Jan, cuando salen me abrazan y me exigen comida. Les digo que no he pasado por casa, que ahora compraremos alguna cosa para comer y que les he traído unos recuerdos, les gustan, que ya pensaremos que hacemos con ellos. Jan me pregunta si he tenido que dar muchos besos, le respondo que ya no dan besos, que los han prohibido, pero que he estado con una anciana muy anciana, la anciana más anciana que yo he visto nunca y que me ha explicado una historia que pasó aquí hace mucho tiempo, tanto tiempo que no existía ni el tiempo. Me piden que les explique la historia. Les cuento que la anciana me ha dicho que una vez un papá en vez de ayudar a sus hijas, porque según él iban muy sucias, las castigó y que las hijas se pusieron tan tristes que se volvieron invisibles y que desde entonces hay gente invisible viviendo a nuestro lado, que la anciana me ha dicho que en Baláfia hay una puerta secreta, para poder conocer a las invisibles. Decidimos que las queremos conocer y la buscamos de camino a casa, debajo de los coches, en farolas, entramos en una tienda y en un portal. Cuando nos cansamos de buscar nos vamos a casa.
Cristina ha dejado la cena medio hecha, que bien. Nos duchamos, hoy jugamos a que yo soy un zombi y nos perseguimos por casa, cenamos, recogemos y leemos un rato. Maeva me explica y recomienda el libro que se está leyendo, con Jan teatralizamos dos páginas de Los Argonautas, nos acostamos.
Mi intención es permanecer despierto para poder estar un rato con Cristina.


1. Física nosequé

Me fascina ver mi ciudad desde aquí arriba. Sobre todo a esta hora, cuando la envuelve el ocaso a ella y a sus putas gentes y yo viéndolo desde aquí. Anticipándome a sus patéticas rutinas y apostando con el ocaso.
-¿Estás segura que es seguro? ¿Hace falta que subamos arriba del todo? No me parece muy buena idea.
-No te preocupes, he venido otras veces. Será divertido, ya verás. Y justo a esta hora, ¡vas a flipar como se ve nuestra ciudad!
-No me da muy buen rollo, la verdad. Todo tan abandonado, estos edificios a medio construir. Luego para irnos será súper de noche.
-Venga va, un piso más y verás cómo vale la pena. Estaremos solas y quiero decirte algunas cosas.
-¡Espérame!
-Dame la mano y cuidado, en este último trozo no hay peldaños, cogeremos carrerilla para subir juntas.
-Me da muy mal rollo, de verdad, vámonos. Si quieres vamos a mi casa. A esta hora no hay nadie seguro.
-Cógeme fuerte, yo te estiro.
-No, no, no…
-Ves, ya estamos. Luego bajar será súper fácil.
-Nos hacemos una foto y nos vamos, porfa.
-Que sí, abre los ojos y mira. Hemos llegado en el momento justo gracias a ti.
-No doy un paso más, estoy cagada de miedo.
-¡Pero mira! Nos ponemos de rodillas y nos acercamos un poco al borde, solo un poco.
-Que no, joder, vámonos.
-Vale, pues nos sentamos aquí y miramos.
-Yo no me siento, vámonos, por favor.
-Vale, nos vamos. Pero déjame decirte una cosa aquí. Mírame porfa. Nos callamos e intenta escuchar.
-¡Escuchar el que, joder! ¡Solo puedo escuchar a mi corazón exigiéndome un respiro!
-Al aire, el aire cuando pasa entre los pisos, parecen llantos, ¿no lo oyes?
-No, no y millones de veces no. Me voy.
-¡Espera! Cuando no estoy contigo tengo una sensación como de sed súper bestia. No puedo pensar en nada que no seas tú. Nunca y nos imagino a las dos juntas aquí arriba, bailando, como si fuéramos las dos últimas personas vivas.
-¿Qué? ¿En serio? ¡Ahora mismo lo estoy pasando fatal! Yo también pienso que el sol y la luna tienen tu puta cara. Pero lo más seguro es que después de esto la asocie con barrancos oscuros, niebla espesa, muertes chungas o yo que se más, cógeme la mano y vámonos ya, joder.
-¿Qué hacéis aquí? ¿No habéis visto las vallas y las señales? Joder en que pensabais. Es muy peligroso. No os mováis. Por favor.
-Las vallas están rotas, nosotras solo hemos pasado…  y no hemos visto ninguna señal señor agente, ¿por qué nos apunta con la pistola?
-Es por vuestra seguridad.
-¿Cómo os llamáis? ¿Cuántos años tenéis? No os mováis. ¿Lleváis documentación?
-Yo soy Rebeca y tengo 17 años y ella es…
-¡Que conteste ella!
-Yo soy Laura y tengo 16 años. Ha sido un error subir aquí señor agente. No llevo documentación, pero puedo llamar a casa.
-¡No os mováis! A ver, Rebeca ¿tu llevas documentación?
-Sí, sí.
-De acuerdo, sácala y lánzamela a los pies. Poco a poco, por favor.
-¿Puedo llamar a casa?
-Tranquila Laura, comprobaremos la documentación y podrás llamar a casa. Yo mismo os acompañaré abajo, dónde ya está mi compañero, es por vuestra seguridad.  Muy bien Rebeca, lánzala. Dejad los móviles en el suelo, a vuestros pies. De acuerdo, ahora giraos las dos y poned las manos en la cabeza. Qué bonita vista de la ciudad, eh. Buenas chicas.
El agente coge carrerilla y le da una patada en mitad de la espalda a Laura, que se precipita al vacío.
Coge a Rebeca por el cuello y la lanza también al vacío.

Me fascina ver mi ciudad desde aquí arriba. Sobre todo a esta hora, cuando la envuelve el ocaso a ella y a sus putas gentes y yo viéndolo desde aquí. Anticipándome a sus patéticas rutinas y apostando con el ocaso.